آنگاه محمد بن صالح بن من گفت : « اى برادر زاده در اين باب حاجت به نام ذكر كسان نيست كه مطلب روشن است و زنان نيز در خانه ها اين را مىدانند . » واقدى گويد : اين را به عبد الرحمن بن ابى زياد گفتم و گفت : شنيدم كه زيد بن ثابت شب هفدهم رمضان را احيا مىگرفت و صبحگاهان نشان بيدارى بر چهره وى نمودار بود و مىگفت : « صبحگاه اين روز خدا حق را از باطل جدا كرد و اسلام را عزيز كرد و قرآن را نازل فرمود و سران كفر را ذليل كرد و جنگ بدر به روز جمعه بود . » از حسن بن على بن ابى طالب روايت كرده‌اند كه شب فرقان و روز تلاقى جمعان هفدهم رمضان بود . سبب جنگ بدر و ديگر جنگها كه ميان پيمبر خدا و مشركان قريش رخ داد چنان كه عروة بن زبير گويد ، قتل عمرو بن حضرمى بود كه به دست واقد بن عبد الله تميمى انجام گرفته بود . سخن از جنگ بدر بزرگ هشام بن عروه گويد : پدرم به عبد الملك بن مروان نوشت : « از كار ابو سفيان و رفتنش پرسيده بودى كه چگونه بود ، ابو سفيان بن حرب با يك كاروان هفتاد نفرى از همه قبايل قريش از شام مىآمد كه به تجارت شام رفته بودند و با مال و كالا بازمىگشتند و قضيه را به پيمبر خبر دادند و پيش از آن در ميانه جنگ رفته بود و خون ريخته بود و اين حضرمى و كسان ديگر در نخله كشته شده بودند و دو تن از قرشيان ، يكى از بنى مغيره با ابن كيسان وابستهء آنها ، اسير شده بودند . اين كارها به دست عبد الله بن جحش و واقد هم پيمان بنى عدى و گروهى از ياران پيمبر انجام گرفته بود ، و همين ماجرا كه نخستين برخورد ميان پيمبر و قرشيان بود